THE SUBVERSIVE AGENCY OF WATER-BODIES IN THE HEALING MISSION OF GOD

2 Kings 5:1-3 and 7-15

(the episode of the healing of Naaman)

Introduction: In 2014 I went to Jerusalem for two months, not as a pilgrim but as a student of the Swedish Theological Institute in Jerusalem to learn to understand the long time struggle/conflict between Israel and Palestine. When my relatives and friends heard about my planned travel to the “holy land” they started calling me up to request for a gift on my return. I thought I should be taking a huge bag for carrying the gifts. But then, after listening to their requests, I realized that a small cabin-bag would be sufficient enough to carry the requested gifts. All that my friends and relatives wanted from me was a handful of soil from Jerusalem and a small bottle of water from the river of Jordan! This request really compelled me to ponder upon the questions related to our faith. I started wondering why do we, at least in India, believe that the soil of Jerusalem is holier than the soil of our own lands? Is the water of Jordan superior than the water-bodies of Tunga river of my village back in India or river Rewa that flows here in Suva?

Of course, for my Indian Christian friends, this request was associated with their belief in Jesus who walked in Jerusalem, especially Via Dolorosa - the way of the cross - and his baptism in river Jordan. This belief can be contested. However, let us not get into that discussion now. But today’s passage, at its face value, looks like upholding the notion that the water-bodies of Jordan are more powerful and miraculous than the water-bodies of Abana and Pharpar of Syria. Does this text really propose a hierarchy of water-bodies and subscribe to the territorial supremacy of one nation over the other? Should we hold this text responsible for the contemporary water politics in the Jordan river basin? Or does it send an entirely different message altogether? To answer these questions, we need to re-locate the episode of the healing of Naaman in the larger context of political struggle between Aram and Israel, most probably during the reigns of Ben Haddad II or III of Aram and Joram of Israel. When read within such a political context, the text can offer us several meanings and lessons. Let us concentrate on the three lessons that I would like to draw from this reading:

1. Healing is a Subversive Act of God

The setting of 2 Kings 5 is at the time when Aram, Israel’s northern neighbor, enjoyed a certain level of military supremacy over Israel. The history tells us that Aram was victorious over Israel during many raids and they would loot wealth and capture people to make slaves for them. And they wouldn’t spare even young ones. As the verse 2 says, “the Arameans on one of their raids had taken a young girl captive from the land of Israel and she served Naaman’s wife.” Hence it is clear that the relationship between Israel and Aram was of an unequal relationship. To certain extent, it was a master-slave relationship.

Naaman, in this text, stands as a representational figure of the military supremacy of the Aram as counter to the young slave girl of Israel who was captive by Aram. The text calls Naaman as a “great man”, “commander of the army” and “mighty warrior” indicating his superior position. However, the text also indicates that this “great man” was in need of healing because he had leprosy. Interestingly, this great man now is made to look at Israel (Aram’s hierarchically inferior state) for healing. That’s the beauty and uniqueness of this text. It indicates that God’s healing is a subversive act. It subverts the power structures. The healing is found when one’s so called greatness is critically shaken. Healing is met when one’s superiority over the other is vehemently subverted. In this process of subversive healing the water-bodies of the river play a major role.  

2. Water-bodies: the Subversive Agents of the Healing Act of God

If we once again go back to the questions that we raised in the beginning: Why Jordan, and why not Abana and Pharpar? I believe, the Biblical text here does not uphold in any way the superiority of the water-bodies of river Jordan to the rivers of Damascus, rather it just invites an epistemological shift in our understanding of the agency of the water-bodies. Just like any other water-bodies, river Jordan stands here as an agency of God’s healing. But an exceptional focus here is that Jordan is not just an agency, rather it is a subversive agency of the healing act of God. When the prophet Elisha through his messenger commands Naaman to go and wash in the river Jordan, Naaman reacts to the prophet quite arrogantly, because his ego was severely hurt. After all Elisha is just a prophet of Israel. How can he ignore the commander of Aram’s army? And how can he possibly command the commander to wash in a river, particularly the river that flows in the territory of Israel? 

Verses 11 and 12 say, But Naaman became angry and went away, saying, “are not Abana and Pharpar, the rivers of Damascus, better than all the waters of Israel? Could I not wash in them, and be clean?” He turned and went away in a rage. So it’s a clear indication that the victorious military superiority made Naaman to grow arrogant to such an extent that he even tends to believe and claim that the water-bodies of his territory are better and superior than the water-bodies of Israel. Now Elisha gives a terrific blow to this arrogant claim of Naaman on the natural resources like water-bodies. In such a context as this the water-bodies of Jordan play the role of a subversive agents that challenge the occupying tendency of Naaman. Naaman’s arrogance had to be challenged. It was not that the water-bodies of Abana and Pharpar couldn’t be the agents of healing. But in order to clean Naaman both within and outside, a territorial shift from Abana to Jordan was necessary. Thus de-territorializing Naaman leads to a holistic healing of his Self. His immersion into Jordan has to be seen as his rebirth as a redeemed human being.

3. Water-bodies: the agents of Healing a Hostile Relationship

Jordan or Israel, for Naaman, was his external other with which he hierarchically disassociated. And moreover, Israel and Aram were in a hostile relationship for many years. As it is obvious with any Empire, Naaman saw Israel as an object of enslavement. That made him blind to the pains and pathos of the enslaved people of Israel. His immersion into river Jordan was an invitation for him to immerse in the life of his Other. Now being immersed into the Jordan, Naaman’s flesh was restored like the flesh of a young boy. 

The image of young boy is quite profound here. It is an image that stands as an opposite of Empire, the empire that often strives to conquer and occupy other. The image of young boy is an epitome of purity and love and of a just relationship. The young boy knows no conquer, no territorial superiority, no political supremacy over others, no war, but only the pure love that embraces everyone. Verse 15 is quite noteworthy in this whole process of healing. The healed Naaman with all his company returns to the prophet and gives him the present. Giving presents is a gesture of profound friendship. The commander who was hostile to his other now embraces the other as his friends. What a radical healing it was! Indeed the water-bodies of the river Jordan act as the enigmatic agents of healing a hostile relationship.

Conclusion: Today we must feel blessed for God has located us in an Island surrounded by the water-bodies. These water-bodies constantly remind us our sickness of being arrogant of our supremacy over others. The water-bodies around us challenge us by subverting the human power structure where one strives to occupy and enslave the other. Let us be reminded that the water-bodies invite us to immerse into the life of the others so that we may understand the pain and pathos of others. At this point I am reminded of a small story told by my high school teacher: There was a boy who constantly used to scratch his head. His father found it disgusting. And one day while the boy was scratching his head in public, his father scolded him saying, “Son, it is so disgusting. Why do you always scratch your head?” Then the son politely replied, “well, you see dad, I am the only one who knows it itches.” The world we are living in is full of itches. To understand other’s itches and their pain, we need to immerse into the life of our other. The water-bodies around us remind us that very truth of life just as they reminded Naaman several years ago.    

It has now become a routine for me and Sherly, ever since we entered into this campus, to take an evening walk along the beaches and sit quietly in front of the huge water-bodies. They tell us every day that we are all connected to each other. Our roots in the Arabean sea are connected to the Pacific Ocean. We are no more in the conquering or occupying relationship, rather we are healed for a friendly relationship, an egalitarian bond. At the same time the water-bodies invite us dare to immerse in the life of the Pacific so that we may learn and respond to the joy and pains of the people in the Pacific. Just as Naaman was challenged to move from Aban and Pharpar to Jordan, we are also challenged to move out of our comfort zones and get healed by our known and unknown other. Let the water-bodies around us continue to challenge and invite us to embrace our other just as a young boy embraces his other without any prejudice and misconceptions. 

Our Way towards Oceania: Yet Another Journey towards Aniketana...

ಓ ನನ್ನ ಚೇತನ

ಆಗು ನೀ ಅನಿಕೇತನ!

Be unhoused 

O my Soul!

After months of preparation, planning and patient perseverance with the process of immigration, Sherly and I have finally reached our yet another temporary destination, the Fiji Islands! Indeed a distant geographical location from the place of our 'origin'. Yet, surprisingly, we don't feel unbound to our origin. Perhaps, we were never so exclusively bound to our place of physical birth. That is why, I think, 'moving out' had never haunted us as a nightmare until today. In fact, to 'settle down' somewhere permanently is still an unimaginable thought. We have always been prepared and ready to move out. There is something divine aesthetic in such a readiness to move out. Is it what the great poet Rashtrakavi Kuvempu meant when he sang that divine saga of Aniketana, the Unhoused Consciousness?  

Kuvempu wrote his poem Aniketana (the Unhoused Consciousness) in 1974 and presented his thoughts on the idea of 'universal humanism' during the convocation ceremony of Bangalore University, which has been published in the book, Vichaarakranthige Aahwaana (An Invitation to the Revolution of Thoughts) in 1976. This poem was of so much importance to the poet that he even noted, "you can destroy all my works even Sri Ramayana Darsanam (that fetched him "jnanapith award"), but just make sure you retain the message of universal man [sic]"[1] The message of ‘universal humanism’ can be summarized in the following words of poet himself: “Every child, at birth, is a universal man [sic]. But, as it grows, we turn it into “a petty man”. It should be the function of the education to turn it again into the original “universal man [sic]”.”[2] It is Kuvempu’s contention that the child which by birth was the universal human is fettered by us with such constraints as country, language, religion, caste, race and color. To free it from all these limitations and to transform it into “the enlightened soul”, the universal human, our education, culture and civilization should strive hard. All children of the world should become “unhoused” beings, if the world should continue to live.[3] It is this vision of universal humanism that makes Aniketana (The Unhoused Consciousness) so compelling philosophy and practice of life, especially when our identities are so narrowly constrained and fiercely controlled.

"Be unhoused, O my Soul!" is a call to return to our original being, that is universal humanity. As Kuvempu asserts every child is a universal human at its birth, it is our original identity to be universal. But we are made 'petty humans' driven by the geographical, cultural, religious, linguistic and many such dividing forces. When our being is transformed into an unhoused consciousness, we will be able to find our Self in the One that we tend to construct as our Other. Being in the Fiji Islands, I am reminded again and again how universal our beings are. The distant geographical entity does not hinder me from getting connected to this new place of arrival with that of the place of my origin which is far beyond my immediate reach. The unhoused consciousness deep within me invites me to find my origin within the Pacific, a cluster of islands. I have spent a good amount of my lifetime in a context where our lives were closely connected to the Sea, her waves and tides, the breeze from the beach, the monsoon, and many such factors surrounded by water. I recognize my encounters with the Divine through the waters in the Sea, the fishes in the waters, the shades and fruits of the coconut trees in the field, the breeze from the beaches of the Arabian Sea, and the distinctively multi-religious and multi-ethnic people of the coastal region. Sea, thus, epitomizes my relationship with the divine. Pacific is a place which certainly compels me to nourish these divine memories. I think, living close to the sea is highly rewarding as it demands us to imagine and invoke our own Self and the Divine through the everyday experiences of the people whose lives are defined and designed by the waters, yet are unhoused for a borderless living. What an aesthetic feeling it is! 

With that sense of divine aesthesis, seated right in front of the Pacific Ocean, I am just re-chanting those poignant lines of Kuvempu and exclaiming, what a clarion call it was for the humanity to return to the humanity! My heart is overwhelmed with gratitue towards my beloved poet for constantly reminding me to dare to be an unhoused consciousness. If only the humans take this call seriously the universe will be transformed into an abode of love and beauty where every individual will celebrate his/her differences transcending all boundaries and barriers. 

Be unhoused, O my soul!
Only the Infinite be your goal.
Leave these myriad forms behind,
Leave the million names that bind,

A flash piercing your heart and mind,
Be unhoused,O my soul!
Only the Infinite be your goal.

Winnow the chaff of a hundred creeds
Beyond these systems hollow as reeds,
Turn unhorizoned to the Truth that leads;
Be unhoused, O my soul! 
Only the Infinite be your goal.

Stop not on the unending way.

Never build a house of clay.

Endless the quest both night and day:

No end, no end to your play!

Be unhoused, O my soul!

Only the Infinite be your goal.

The Infinite cancels its end,

Endless the quest you apprehend

And so, Infinite, you ascend

Be unhoused, O my soul!

Only the Infinite be your goal.[4]

---

[1] Kuvempu, Manuja Matha Vishwa Patha (Human Religion, Universal Path) (Mysore: Udayaravi, 1971), 13. 
[2] Kuvempu, Vichaarakranthige Aahwaana (An invitation to the Revolution of Thoughts) (Mysore: Kuvempu Vidyavardhaka Trust, 1976), 7. 
[3] Kuvempu, Vichaarakranthige Aahwaana, 9-12. 
[4] Kuvempu, Aniketana, trans. by, V.K. Gokak. 

ದೆಬೋರಾ: ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿ

(ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರು 4:1-16)

ಜ್ಯೋತಿ ಸಿಂಗ್ ಪಾಂಡೆ ಎಂಬ ಹೆಸರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಇದೆ? ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೊಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಹೆಸರು. “ನಿರ್ಭಯ” ಎಂಬ ಹೆಸರು? ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳದವರೇ ವಿರಳ. “ನಿರ್ಭಯ” - ಈ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ನಮ್ಮ ಸ್ಮøತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬರುವ ದೃಶ್ಯ ಯಾವುದು? ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಕೃತ ಮಾಂಸದಾಹಿಗಳಿಂದ ಬರ್ಬರವಾಗಿ ರೇಪ್‍ಗೆ ಒಳಗಾದ ಯುವತಿ! ಅಲ್ವಾ? ಆ ನಿರ್ಭಯಾಳ ನಿಜವಾದ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಜ್ಯೋತಿ ಸಿಂಗ್ ಪಾಂಡೆ ಅನ್ನೋದು ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಮನೋಭಾವ. ಜ್ಯೋತಿ ಸಿಂಗ್‍ಳಿಗೆ ‘ನಿರ್ಭಯ’ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದು ನನ್ನ ನಿಮ್ಮಂಥ ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜದ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಮನಸ್ಸುಗಳು. ಯಾಕೆ? ಹದಿಹರೆಯದ ಆ ಯುವತಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಭೀತಿ ಮೂಡಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಆ ಅಮಾಯಕಳ ಪುಟ್ಟ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ರೂರಿಗಳು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದು ಸುಳ್ಳೇ? ವಿಕೃತ ಕಾಮಿಗಳ ಆ ಭೀಬತ್ಸ ಕೃತ್ಯ ಆಕೆಯನ್ನು ಭಯಗ್ರಸ್ತಳನ್ನಾಗಿಸಿಲ್ವಾ? ಮತ್ಯಾಕೆ ಆಕೆಯನ್ನು ‘ನಿರ್ಭಯ’ ಅಂತ ಕರೆದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಿದ್ದೇವೆ?    

ಒಂದು ವರ್ಗದ ಜನರ ಹೆಸರನ್ನು, ಅವರ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ವರ್ಗ ತಿರುಚಿ ತನ್ನ ಬಲಹೀನತೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದು ನೆನ್ನೆಯ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಶತಶತಮಾನಗಳ ಹತಾಶ ಯತ್ನ. ಬೈಬಲ್ ಕೂಡಾ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ. ಬೈಬಲ್‍ನಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಐಡೆಂಟಿಟಿಗಳ ಆಹುತಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಪಾತ್ರಗಳಿವೆ. ಹೀಗೆ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯ ಆಹುತಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೆಬೋರಾ. ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಪುಸ್ತಕದ ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ದೆಬೋರಳು ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರವಾದಿನಿಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯನ್ನು ತಿರುಚುವ ಯತ್ನ ನಡೆದಿದೆ. ನಾವೀಗ ಓದಿ ಕೇಳಿದ ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರ ಪುಸ್ತಕದ 4ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ 4ನೇ ವಚನದಲ್ಲಿ “ಲಪ್ಪಿದೋತನ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ದೆಬೋರಳೆಂಬ ಪ್ರವಾದಿನಿಯು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು” ಎಂಬ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿದೆ. ಈ ಲಪ್ಪಿದೋತ ಯಾರು? ಈತ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೋ ಅಥವಾ ಭಾಷಾಂತರಕಾರರ ಪೊಳ್ಳು ಸೃಷ್ಟಿಯೋ? ಇಬ್ರಿಯ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಲಪ್ಪಿದೋತನ ಹೆಂಡತಿ ಎಂಬದಕ್ಕೆ ‘ಎಷೆತ್ ಲಪಿದೋತ್’ ಎಂಬ ಪದಬಳಕೆಯಿದೆ. ಎಷೆತ್ ಎಂದರೆ ಮೂಲ ಅರ್ಥ ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ಲಪಿದೋತ್ ಎಂದರೆ ಬೆಂಕಿ. ಅಂದರೆÉ ಎಷೆತ್ ಲಪಿದೋತ್ ದೆಬೋರಾ ಎಂದರೆ ಬೆಂಕಿಯತೆ ಉರಿಯುವ ಸ್ತ್ರೀಯಾದ ದೆಬೋರಳು ಎಂಬ ಭಾಷಾಂತರದ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷಾಂತರವಾಗಲೀ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾಂತರವಾಗಲೀ ಮತ್ತಾವ ಭಾಷೆಯ ತರ್ಜುಮೆಯಾಗಲೀ ಅಡಿಟಿಪ್ಪಣಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದೊಂದು ಮುಗ್ಧ ಭಾಷಾಂತರವೋ?ಅಥವಾ ಇದರ ಹಿಂದೊಂದು ಪ್ರಭುಪ್ರಧಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಹತಾಶ ಯತ್ನವಿದೆಯೋ? 

ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರು 4:4ರ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೈಬಲ್‍ನ ಬೇರಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿಯೂ ಲಪ್ಪಿದೋತ್ ಎಂದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬ ವಿವರಣೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲಪ್ಪಿದೋತ ಎಂಬ ಇಬ್ರಿಯ ಪದ ಮಾತ್ರ ಬೈಬಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಕಡೆಯೂ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ. ವಿಮೋಚನಾಕಾಂಡ 20:18ನೇ ವಚನ: “ಆ ಗುಡುಗುಮಿಂಚುಗಳನ್ನೂ ತುತೂರಿಧ್ವನಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನೂ ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಹೊಗೆ ಹೊರಡುವುದನ್ನೂ ಜನರೆಲ್ಲರು ನೋಡಿ ನಡುಗುತ್ತಾ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡರು.” ಇಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಅಥವಾ ಬೆಂಕಿ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಬಳಕೆಯಾದ ಇಬ್ರಿಯ ಪದ ಲಪ್ಪಿದೋತ್. ಆದರೆ ಈ ಬೆಂಕಿ/ಲಪ್ಪಿದೋತ್ ದೇಬೋರಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರುವಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಅದರಲ್ಲೂ ಅವಳ ಗಂಡನ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದದ್ದು ಯಾಕೆ? ಸೋಜಿಗ, ಅಲ್ವಾ? ಅದಲ್ಲದೆ ಇಬ್ರಿಯ ಭಾಷಾ ತಜ್ಞರ ಪ್ರಕಾರ ಲಪ್ಪಿದೋತ್ ಎಂಬುದು ಬೈಬಲ್‍ನ ಹೊರಗೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಸರಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಬೈಬಲ್ ಇದುವರೆಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಭಾಷಾಂತರ ಕಂಡಿದ್ದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಲಪ್ಪಿದೋತ್ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನ ನಾಮಾಂಕಿತ ಹಾಗೂ ಅದು ದೆಬೋರಳ ಗಂಡನ ಹೆಸರು ಎಂದು ಬಳಸಲು ಕಾರಣವೇನು? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ದೆಬೋರಳನ್ನು ವಿವಾಹದ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಕೂರಿಸುವ ಹತಾಶ ಯತ್ನವಾದರೂ ಏಕೆ? ಪ್ರಾಯಶಃ ಒಬ್ಬ ಯಶಸ್ವೀ ಮಹಿಳೆಗೆ ಅವಳದೇ ಆದ ಇಂಡಿಪೆಂಡೆಂಟ್ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಇರಬಹುದಾ?

ಈ ಇಡೀ ಕಥನದಲ್ಲಿ ದೆಬೋರಳು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಭಾವೀ ನಾಯಕಿಯಾಗಿದ್ದಳು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣ್ತದೆ. ಈಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತಾವ ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕರಿಗೂ ಪ್ರವಾದಿ ಎಂಬ ಹೆಸರು ಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ. ದೆಬೋರಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಆಕೆಯ ಸಮರ್ಥ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಡ್ತವೆ: ಅವಳು ಖರ್ಜೂರ ವೃಕ್ಷದ ಕೆಳಗೆ ಆಸೀನಳಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಜನರು ನ್ಯಾಯವಿಚಾರಣೆಗೆ ಆಕೆ ಇದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದ್ರು ಅನ್ನೋದು ಆಕೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಅಧಿಕಾರ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಅದು ಅವಳ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸ್ತದೆ. ಮುಂದೆ ಆಕೆ ಬಾರಾಕನನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸ್ತಾಳೆ – ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧನೀತಿಯ ಚಾಣಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ‘ದೆಬೋರಳು ಎದ್ದು ಬಾರಾಕನೊಡನೆ ಕದೆಷಿಗೆ ಹೋದಳು” ಎಂಬ ಉಲ್ಲೇಖ ಕೂಡಾ ಇದೆ – ತನ್ನ ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾಪಕ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಎದ್ದು ಯುದ್ಧವೀರಳಾಗಿ ನಡೆಯುವ ವೀರನಾರಿ ದೆಬೋರಾ. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ದೆಬೋರ ಆಡುವ ಮಾತು “ಯೆಹೋವನು ಸೀಸೆರನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುವನು” ಎಂಬ ಮಾತು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಶತೃವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಹೆಣ್ಣು ದೆಬೋರಾ. ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರನ್ನು ಪರಕೀಯ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸುವ ರಕ್ಷಕಳು ದೆಬೋರಾ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇದ್ದರೂ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ವತಂತ್ರಳಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸಾರುವ ತವಕ ಭಾಷಾಂತರಕಾರರದ್ದು. ದೆಬೋರಾ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸೇರಿದವಳು ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನನ್ನು ಆತುಕೊಂಡಾಗಲೇ ಆಕೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ ಎಂಬಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೆಬೋರಳು ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನ ಹೆಂಡತಿ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಇದ್ದ (ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಇರುವ) ದ್ವಿತೀಯ ದರ್ಜೆಯ ಸ್ಥಾನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಇದೊಂದು ಮುಗ್ಧ ಭಾಷಾಂತರ ಅಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ರಾಜಕೀಯಪ್ರೇರಿತ ಭಾಷಾಂತರ. ಆದರೆ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ದೆಬೋರಾ ಇಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಷೆತ್ ಲಪಿದೋತಳೇ, ಆದರೆ ಲಪಿದೋತ್ ಎಂಬ ಕಲ್ಪಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಬದಲು ಬೆಂಕಿಯತೆ ಉರಿಯುವ/ಕೆರಳುವ ಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ. ತನ್ನ ಜನರ ಉಳಿವಿಗಾಗಿ ಸ್ವತಃ ರಣಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಯಬಲ್ಲ ಬೆಂಕಿಯ ಕಿಡಿ. ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೆಬೋರಳು ಇಲ್ಲಿ ‘ಎಷೆತ್ ಲಪಿದೋತ್’. ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ ಬಾರಾಕ್ ಎಂಬ ಪಾತ್ರದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ. ಬಾರಾಕ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಿಂಚು ಎಂಬ ಅರ್ಥವಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ಮಿಂಚು ಹೊಳೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಬೆಂಕಿಯ ಕಿಡಿ ದೆಬೋರಾ ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಾವು ಗಮನಿಸ್ಬೇಕು. ಲಪಿದೋತ್ ಎಂಬ ಪುರುಷನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಪಡೆವ ಮಹಿಳೆ ದೆಬೋರಳಲ್ಲ; ಬದಲು ಬಾರಾಕ್ ಎಂಬ ಪುರುಷನ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚು ದೆಬೋರಾ.

ದೆಬೋರಳ ಬದುಕನ್ನು ಈ ಕಥನದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಮರು ದೃಷ್ಟಿಸಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರ್ಯಾಯ ಭಾಷಾಂತರದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತದೆ. “ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಪ್ಪಿದೋತನ ಹೆಂಡತಿಯಾದ ದೆಬೋರಳೆಂಬ ಪ್ರವಾದಿನಿಯು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು” ಎಂಬ ಭಾಷಾಂತರಕ್ಕೆ “ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯಾದ ದೆಬೋರಳೆಂಬ ಪ್ರವಾದಿನಿಯು ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ಯರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯ ತೀರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು” ಎಂಬ ಪರ್ಯಾಯ ಭಾಷಾಂತರದ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಮನಗಾಣುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಇಂಥ ಪರ್ಯಾಯ ಓದು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂದರ್ಭದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಾಮಥ್ರ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ವಿಶಾಲ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲದು. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಾಧನೆಗೈದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಪುರುಷಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಅಳೆದು ನೋಡುವ ಬಲಹೀನತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಂದರ್ಭ ಪುರುಷತ್ವದ ವಿಕೃತತೆಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು “ನಿರ್ಭಯ”ರು ಎಂದು ಹೊಗಳಿ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹತಾಶ ಯತ್ನಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಜ್ಯೋತಿ ಸಿಂಗ್‍ಳ ತಾಯಿ ಆಶಾದೇವಿಯ ನಿರ್ಭೀತ ಮಾತನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುವುದು ಉಚಿತ: “ನನ್ನ ಮಗಳ ಹೆಸರು ಜ್ಯೋತಿ ಸಿಂಗ್. ಅವಳ ಹೆಸರು ಹೇಳಲು ನಾನು ನಾಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಇಂಥ ಹೊಲಸುಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ ಅತ್ಯಾಚಾರಿಗಳು ನಾಚಿ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಬೇಕೇ ವಿನಃ ಅವರ ಕಾಮತೃಷೆಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾದ ನನ್ನ ಮಗಳಾಗಲೀ, ಆಕೆಯ ಹೆತ್ತವರಾದ ನಾವಾಗಲೀ ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಇನ್ನಾವುದೋ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಹರಣ ಮಾಡದಿರಿ.” ಮನುಕುಲದ ಸಾಕ್ಷಿಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸುವ ಮಾತುಗಳಲ್ಲವೇ!

ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಪತ್ನಿ, ತಾಯಿ, ಪ್ರೇಮಿ (ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪದಿದ್ದರೆ ಕಾಮಿ) ಎಂಬ ಕನ್‍ಸ್ಟ್ರಕ್ಟೆಡ್ ಐಡೆಂಟಿಟಿಗಳ ಪರಿದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಇಂಥ ಪರಿದಿಗಳ ಹೊರಗೂ ಇರುವ ಆಕೆಯ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸುವ ಅಗತ್ಯ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ. ಹೆಣ್ಣು ದೆಬೋರಳಂತೆ ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯೆಂಬುದು ಎಷ್ಟು ನಿಜವೋ, ಜ್ಯೋತಿ ಸಿಂಗಳಂತೆ ಮಾಂಸದಾಹಿಗಳಿಂದಾಗಿ ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿರುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ವಾಸ್ತವ. ಇಂಥ ವಾಸ್ತವನ್ನು ಹೆಂಡತಿ ಎಂಬ ಪಟ್ಟದಿಂದ, ನಿರ್ಭಯ ಎಂಬ ಟೋಕನ್‍ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ ಯತ್ನ ಒಂದು ಹತಾಶ ಯತ್ನ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸಭೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಆ ಅರಿವು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇವರರಾಜ್ಯದ ಪರಿದಿಯೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಲು ಶಕ್ತ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ತಾಯಿ, ಪತ್ನಿ, ಪ್ರೇಮಿ ಎಂಬ ಅವಲಂಬಿತ ಐಡೆಂಟಿಟಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಇದೆ. ಇಂಥ ಅರಿವಿಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತ ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಲಿ, ಆಮೆನ್. 

ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ಏಕತೆ

ಮತ್ತಾಯ 5: 21-24

ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆ ಎಕ್ಯುಮೆನಿಸಂ/ಸಭೈಕ್ಯವಾದ/ಸೌಹಾರ್ದವಾದ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಬಹು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೂ ಏಕತೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತಿಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ ಎಂಬುದು ಇಂದಿಗೂ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹ. ಹಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಕ್ರೈಸ್ತಸಭೆಗಳು ಒಂದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮೂಲ ಆಶಯ ಸಭೈಕ್ಯವಾದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದರೂ “ಒಂದಾಗುವುದು” ಎಂಬುದನ್ನು ಚೈತನ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಿಸಿದೆಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದು ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆಯ ಮುಂದಿರುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಒಂದು ಸಭಾ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆಲಸಮಗೊಳಿಸಿ ಅದರ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಏಕತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೊಹಲ್ಲಾವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಏಕತೆಯಲ್ಲ. ಸಭೈಕ್ಯವಾದದ ಬಹು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ಎಂದು ಬೀಗುವ ಸಿ.ಎಸ್.ಐ. ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿಟ್ಟು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಾದರೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಆಳ ಅನಾವರಣಗಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಆ್ಯಂಗ್ಲಿಕನ್, ಕಾಂಗ್ರಿಗೇಶನಲ್, ಪ್ರೆಸ್ಬಿಟೇರಿಯನ್ ಮತ್ತು ಮೆಥೋಡಿಸ್ಟ್ ಸಭೆಗಳ ಸಂಯೋಗವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಸಿ.ಎಸ್.ಐ. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಿಫಾಮ್ರ್ಡ್ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಂಥ ಇತರೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಕ್ರೈಸ್ತ ಪಂಗಡಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡದ್ದು ಚಾರಿತ್ರಿಕ. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತದ ಸಿ.ಎಸ್.ಐ. ಇಂಥ ಹಲವು ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಸಮತುಲಿತ ಸಮ್ಮಿಳಿತವಾಗಿದೆಯೇ? ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹ. ಆ್ಯಂಗ್ಲಿಕನ್ ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಿ.ಎಸ್.ಐ.ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹೀ ಸಾಧನವಾಗಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. “ಧಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ ಸಭೆಯು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಆ್ಯಂಗ್ಲಿಕನ್ ಸಭೆಯ ಭಾರತೀಯ ರೂಪ” ಎಂಬ ಟೀಕೆಯನ್ನು ಈ ಚರ್ಚೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ. ಆ್ಯಂಗ್ಲಿಕನ್ ಸಭೆಯ ಎಪಿಸ್ಕೋಪಲ್ ಮಾದರಿಯ ಆಡಳಿತವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣಾ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮೆಥೋಡಿಸ್ಟ್ ಮತ್ತಿತ್ಯಾದಿ ಸಭೆಗಳನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿರುವುದು ಇಂದಿನ ವಾಸ್ತವ. ಇದು ಎಕ್ಯುಮೆನಿಸಂನ ಚೈತನ್ಯವೋ? ಇದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರು ಕನವರಿಸಿದ ಏಕತೆಯೋ? ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಇಂದಿನ ಪರಿಚ್ಛೇದದ ಮೂಲಕ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ.

ಮತ್ತಾಯನ ಸುವಾರ್ತೆ 5ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಯೇಸುವಿನ ಪರ್ವತ ಪ್ರಸಂಗ ಎಂದು ಜನಜನಿತವಾದ ಭಾಗದ ಆರಂಭದ ಭಾಗ. ಯೇಸುವಿನ ಒಟ್ಟು ಬೋಧನೆಯ ಸಾರ ಈ ಪರ್ವತ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿದೆ. ಮೋಶೆಯ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಯೇಸು ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಅದರ ತೀಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತಾನು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದ ನೆರವೇರಿಕೆಯತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಲು ಬಂದವನು ಎಂಬುದನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹಿರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಶಾಜ್ಞೆಗಳಿಗೆ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಅರ್ಥವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾ ಆ ಆಜ್ಞೆಗಳಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಜನರಿಗೂ ಹಾಗೆ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಬೋದಿಸುವವನು ಪರಲೋಕರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವನೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನು (ವ.19) ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಮೊದಲಿಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವ ಆಜ್ಞೆ ದಶಾಜ್ಞೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ನರಹತ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಆಜ್ಞೆ. ನರಹತ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಹಾನಿ ಎಂಬ ಯೆಹೂದ್ಯ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಸಹೋದರನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಾಗುವುದೂ ನರಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ ಎಂದು ಪ್ರಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಯೆಹೂದ್ಯರಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಭಜನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಏಕತೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಯೇಸುವಿನ ಈ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಏಕತೆಯನ್ನು ಪುನರ್‍ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವ ಪರಿ ಬಹು ಗಮನಾರ್ಹ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮುಖ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳತ್ತ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವುದು ಉಚಿತ.

1.    ಏಕತೆ ಎಂದರೆ ಭಿನ್ನಮತದ/ವಿಭಿನ್ನತೆಯ ಆಚರಣೆ

“ನೀನು ನಿನ್ನ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಯಜ್ಞವೇದಿಯ ಹತ್ತರಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಏನೋ ವಿರೋಧವದೆ ಎಂಬುದು ನಿನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದರೆ...” (ವ.23) – ಇಲ್ಲಿ “ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಏನೋ ವಿರೋಧವದೆ” ಎಂಬ ಪದಪುಂಜಕ್ಕೆ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ti kata sou ಎಂಬ ಮೂಲಬಳಕೆ ಇದೆ. ಇದನ್ನು “ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏನೋ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವದೆ” ಎಂದೂ ಭಾಷಾಂತರಿಸಬಹುದು. ಈ ಭಾಷಾಂತರ ಈ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಕೊಡಬಲ್ಲದು. ಇಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಭಿನ್ನ ಅಭಿಮತಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವವಾದ ಕಲಹವನ್ನು ಸೂಚಿಸದೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ. ನೀನು “ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಸಂಗಡ ಒಂದಾಗು” (ವ.24) ಎಂಬ ಯೇಸುವಿನ ಮಾತು “ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಭಿನ್ನ ಅಭಿಮತವನ್ನು ಗೌರವಿಸು” ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ‘ಒಂದಾಗುವಿಕೆ’ ಅಥವಾ ಏಕತೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಯೇಸುವಿನ ಮಾತಿನ ಆಶಯ.  

ಎಕ್ಯುಮೆನಿಸಮ್ ಎಂದರೆ ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಮಾನವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುವುದು. ವಿಭಿನ್ನತೆಯ ಆಚರಣೆಯೇ ಏಕತೆಯ ಬುನಾದಿ. ಏಕತೆ ಎಂದರೆ ಏಕರೂಪತೆಯಲ್ಲ, ಬದಲು ಬಹುರೂಪತೆ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನತೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಭೆ ಏಕತೆಯನ್ನು ‘mono’ ಅಥವಾ ಏಕರೂಪತೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಿಸುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಚರಿತ್ರೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಎದುರಿಸದ್ದು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸತ್ಯ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯವು ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಒಂದರ ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದರ ಸೌಧ ನಿರ್ಮಾಣವಾದದ್ದು. “ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಸಂಗಡ ಒಂದಾಗು” ಎಂಬ ಯೇಸುವಿನ ಮಾತು ಏಕತೆಯ ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಪನಾ ಜಗತ್ತನ್ನು/ಆದರ್ಶಲೋಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಆಶಯವನ್ನು ಹೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ‘ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸದೇ ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಿದ್ದು ಆತನ ಆಹುತಿಗೆ ಸಮಾನ, ಆದ್ದರಿಂದ ಆತನ ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಒಂದಾಗುವುದು ರಕ್ಷಣೆಯ ಸಾಧನ’ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ವಿಭಿನ್ನತೆಯ ಆಚರಣೆಯಾಗದೇ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಸಾಕಾರ ದುಸ್ಥರ. ಇಂದು ಎಕ್ಯುಮೆನಿಸಂ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಭೆ ಒಂದುವೇಳೆ ಒಂದು ಸಭಾಸಂಪ್ರದಾಯದ ವಿಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಹೊಸಕಿಹಾಕುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿರುವುದೇ ಆದರೆ ಅದು ಅನ್ಯಾಯ ಮತ್ತದು ನರಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ. ಬೈಬಲ್ನ ಶಾಲೋಮ್ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೇ ಅದೊಂದು ಚ್ಯುತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಭೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನಸಾಂತರ ಪಟ್ಟು ಹಿಂದಿರುಗುವ ಅನಿವಾರ್ಯವಿದೆ. 

2.    ಏಕತೆ ಎಂಬುದು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹೀ ವಿರೋಧೀ ಚಳುವಳಿ

ಎಕ್ಯುಮೆನಿಸಂ ಎಂಬ ಪದವು “ಓಯ್ಕುಮೆನೇ” ಎಂಬ ಮೂಲ ಧಾತುವಿನಿಂದ ಬಂದ ಪದ. ಈ ಪದವು ಒಂದನೇ ಶತಮಾನದ ರೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹೀ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ರೋಮ್‍ನ ರಾಜಮನೆತನವನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಈ ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ರೋಮ್ ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಮಹಾನ್ ಕನಸನ್ನು ಹೊತ್ತು ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ‘ಓಯ್ಕುಮೆನೇ’ಯಾಗಿಸುವ ಹರಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಕಾನ್‍ಸ್ಟಂಟೈನ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯು ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವನ್ನು ರಾಜ್ಯಧರ್ಮವನ್ನಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ ಕಾಲದ ತರುವಾಯ ಕ್ರಿ.ಶ. 325ರ ನಿಖೆಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ‘ಓಯ್ಕುಮೆನೇ’ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತವರ್ತುಲದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹೀ ಆಲೋಚನೆಗಳಿರುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ರೋಮನ್ kingdomನ ವಿಸ್ತರಣೆಯೂ Christendomನ ವಿಸ್ತರಣೆಯೂ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳಂತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಾಗುವ ಆಶಯವಿದ್ದ ಕಾಲವದು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹೀ ಅತಿಕ್ರಮಣವೆಂಬುದು ‘ಓಯ್ಕುಮೆನೆ’ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ.

ಯೇಸುವಿನ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ಆಶಯವಿದೆ. “ನಿನ್ನ ಕಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಆ ಯಜ್ಞವೇದಿಯ ಮುಂದೆಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಸಂಗಡ ಒಂದಾಗು” ಎಂಬ ಯೇಸುವಿನ ಮಾತು ಸಹೋದರನನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಯೇಸು ನೀಡುವ ಕರೆಯಲ್ಲ, ಬದಲು ಸಂದಾನಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಕರೆ. ಇದೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಸಂದಾನವಲ್ಲ, ಬದಲು ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂದಾನ. ಇಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾದ ‘ಸಹೋದರ’ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಅಡೆಲ್ಫೋಸ್’ ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ‘ಡೆಲ್ಫುಸ್’ ಎಂಬ ಮೂಲಧಾತುವಿನಿಂದ ಬಂದ ಪದವಾಗಿದ್ದು ‘ಡೆಲ್ಫುಸ್’ ಎಂದರೆ ಮಾತೃಗರ್ಭ ಎಂದರ್ಥ. ಅಂದರೆ ಒಂದೇ ಗರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಬಂದ ಮಾನವತೆಯನ್ನು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ‘ಓಯ್ಕುಮೆನೆ’ ಎಂಬ ಪದವೂ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದು ಮಾನವ-ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸಂಧಾನವಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಒಂದಾಗುವುದು ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥ. ಇಂಥ ಕುಟುಂಬ ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ತಳಹದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವ ಕುಟುಂಬವೇ ಹೊರತು ಅನ್ಯಾಯ, ಅಧಿಕಾರ, ಯುದ್ಧಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವ ರಾಜಮನೆತನದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧ, ಬಾಂಧವ್ಯ, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಇವು ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಸಾಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಭೈಕ್ಯವಾದವನ್ನು ಮರುಅವಲೋಕಿಸಿ ಕಾರ್ಯೋನ್ಮುಖರಾಗುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಶಕ್ತ್ಯಾರಾಧನೆ ಎಂಬ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಲೋಭನೆ!

ಪ್ರಕಟಣೆ 16:8-11

ವಚನ 11 – “ಐದನೆಯವನು ತನ್ನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಮೊದಲನೆಯ ಮೃಗದ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಹೊಯ್ಯಲು ಅದರ ರಾಜ್ಯವು ಕತ್ತಲಾಯಿತು.” 

ಲೆಬನಾನಿನ ಬಂಡಾಯ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿ ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನ್‍ನ ಹಲವು ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ “ಸೈತಾನ” ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿ ಕೂಡಾ ಒಂದು. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಲೇವಿಸ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಕೈಸ್ತ ಪಾದ್ರಿಯ ಪಾತ್ರ ಬರ್ತದೆ. ಲೇವಿಸ್ ಮತ್ತು ಸೈತಾನನ ದೂತನೊಡನೆÉ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಬಹಳ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಸೈತಾನನ ದೂತ ಲೇವೀಸ್‍ನನ್ನು ಕೇಳ್ತಾನೆ: “ನೀನ್ಯಾರು ಅಂತ ಹೇಳಬಲ್ಲೆಯಾ?” ಅದಕ್ಕೆ ಪಾದ್ರಿ ಲೇವೀಸ್ ಕೊಡುವ ಉತ್ತರ: “ನಾನು ಪ್ರಭಾವಯುಕ್ತವಾದ ಎರಡು ಶಕ್ತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿರುವವನು. ಒಂದರೊಳಗೆ ನಾನು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇನ್ನೊಂದು ಶಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ನಾನು ಹೋರಾಡಬೇಕು. ಒಂದನ್ನು ನಾನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಇನ್ನೊಂದು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಉಚ್ಛಾಟಿಸಬೇಕು. ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೋ ಅದು ನಾನ್ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.”   

ಶಕ್ತಿಯ/ಗಳ ಆರಾಧನೆ ಅಥವಾ ಶಕ್ತ್ಯಾರಾಧನೆ! ಇದು ಪತ್ಮೋಸ್‍ನ ಯೋಹಾನನ ದರ್ಶನಗಳ ಹಿಂದಿರುವ ಮೂಲವಸ್ತು. ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು? ಕ್ರೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಬಲಹೀನನಂತೆ ತೂಗಿದ ಕ್ರಿಸ್ತ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೋ? ಅಥವಾ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬಲಯುತವಾಗಿ ಬೀಗುತ್ತಿರುವ ರೋಮ್‍ನ ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೋ? ಸತ್ಯ, ನ್ಯಾಯ, ನೀತಿ ಎಂದು ಹೋರಾಡಿ ಕಡೆಗೆ ಕ್ರೂಜೆಯಲ್ಲಿ ವಧಿತನಾದವನನ್ನೋ? ಅಥವಾ ಅಸತ್ಯ, ಅನ್ಯಾಯ, ಅನೀತಿಯನ್ನೇ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯನ್ನೋ? ಇದು ಅಂದಿನ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯದ ಮುಂದಿದ್ದ ಜ್ವಲಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನನ ಲೇವೀಸ್‍ನಂತೆ ಆದಿ ಕ್ರೈಸ್ತರೂ ಕೂಡಾ ಎರಡು ಪ್ರಭಾವಶಾಲೀ ಶಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇನೋ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು, ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಕ್ರೈಸ್ತ ಅಸ್ಥಿತ್ವವನ್ನು ಕಳಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಹಲವರು ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಲೆಬಾಗದೇ ಕ್ರೂಜೆಯ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಭರವಸವಿಡುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಡಬೇಕಾಯ್ತು. ಅಂಥ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದ್ದು ಅಂದು ಯೋಹಾನನ ಇಂಥ ದರ್ಶನದ ಮಾತುಗಳು. ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವ ಎಷ್ಟೇ ಮೆರೆದರೂ ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯೋಹಾನ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಭಾಷೆಯ ಮೂಲಕ ಸಾರಿ ತಿಳಿಸಿದ. “ಮೃಗದ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ದೇವರ ರೌದ್ರವು ಹೊಯ್ಯಲ್ಪಡಲು ಅದರ ರಾಜ್ಯವು ಕತ್ತಲಾಯಿತು.” ಯೋಹಾನನ ಈ ಮಾತು ರೋಮ್‍ನ ಸಿಂಹಾಸನದ ಅಂತ್ಯದ ಕುರಿತು ಅವರಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಸಿತು. ಯಾವುದೇ ಶಕ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರ, ಪ್ರಾಬಲ್ಯ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಮೆರೆದರೂ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅಂತ್ಯ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. The Empire has its end ಈ ಭರವಸೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯೋಹಾನನ ಸಂಕೇತಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ.

ಅಧಿಕಾರ, ಪ್ರಾಭಲ್ಯಗಳು, ಸಿಂಹಾಸನಗಳು ಆರಾಧ್ಯ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿರುವುದು ಯೋಹಾನನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳ ಆರಾಧನೆ, ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಪೂಜೆ, ಕುರ್ಚಿಯ ಆರಾಧನೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅನ್ನುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಗಳೇ ಅಥವಾ ಸಿಂಹಾಸನಗಳೇ ದೇವರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ ಇಂದು. ಕ್ರೂಜೆಯೋ ಅಥವಾ ಕುರ್ಚಿಯೋ? - ಇವೆರಡು ಕೇವಲ ಆದಿ ಸಭೆಯ ಮುಂದಿದ್ದ ಆಯ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ. ನಾವೂ ಖಲೀಲ್ ಗಿಬ್ರಾನನ ಲೇವೀಸ್‍ನಂತೆ ಈ ಎರಡು ಶಕ್ತಿಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆ ಯಾವುದು? ಕ್ರೂಜೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಲಹೀನ ಅಂತ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಕುರ್ಚಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೋ? ಒಂದು ನೆನಪಿರಲಿ (ಪತ್ಮೋಸ್‍ನ ಯೋಹಾನ ಕೂಡಾ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸ್ತಾನೆ): ಸಿಂಹಾಸನದ ರಾಜ್ಯ ಕತ್ತಲಾಯಿತು, ಅಂದರೆ ಕುರ್ಚಿಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿದೆ, ಆದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತನ ರಾಜ್ಯ ಸದಾ ಬೆಳಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕ್ರೂಜಿತನಾದ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಿತ್ರರೇ, ಪ್ರಾಬಲ್ಯಗಳ, ಅಧಿಕಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತ್ಯಾರಾಧಕರು ನಾವಾಗದಿರೋಣ. ಕ್ರೂಜೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಜೀವಕಳಕೊಳ್ಳಲೂ ಸಿದ್ಧರಿರುವ ಕ್ರಿಸ್ತಾರಾಧಕರು ನಾವಾಗುವಂತೆ ದೇವರು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ, ಆಮೆನ್.  

 

"Faith, Fear and Freedom in the face of Empire"

[Reflections based on the Gospel of Mark

originally shared in the NCCI consultation at Sahodaya]

I was frequently attending the Sunday worship services at St. Nikolai Church, the University Church of the University of Goettingen, Germany, during my doctoral studies. One fine Sunday the pastor of the Church gave a good homily based on a piece of paper found in the prayer/offering box, and it was read: “Lieber Gott, ich glaube nicht an Dich, Amen!” (Trns. “Dear God, I do not believe in you, Amen!”) The preacher, assuming that the statement came from a student, expressed his concern for the young people of Germany who cut off their relationship with the Church for various reasons. He also convincingly affirmed that the assertion “Dear God, I do not believe in you, Amen” was a clear reminder for the Church to care for the young people who were going away from their faith.  

The care and concern for the young people spoken in that homily was indeed laudable. At the same time it opened up new sets of questions. When I heard the assertion “Dear God, I do not believe in you, Amen!” I could not resist exclaiming “what an honest and brave affirmation!” On the other hand, I started questioning my own affirmation that I have been taught to affirm right from my Sunday-school days: “Dear God, I believe in you, Amen!” I wondered (and am still wondering) how one can possibly assert so affirmatively that he/she believes in God? Do we really mean what we affirm? Is this not an absolutist affirmation? Are we absolutely clear about what we believe? Are our faith-affirmations so unambiguous? Are we afraid of affirming the ambiguity of our faith?       

The opposite of faith is not unfaith but the fear of affirming the ambiguity of our faith at a fearful time, and the challenge for the followers of Christ is to transcend fear even at a fearful time. This invites us not to be phobic even when we are seized by terror of the Empire. Today the identity of the religious minorities in India is under threat. The very existence of Christians and Muslims in this country is seized by terror of the Empire of Hindu nationalism. The faith and freedom of these communities are disturbed. Therefore, one needs to ask the pertinent question repeatedly, what does it mean to affirm our faith in freedom in the midst of the reality of hatred, intolerance and violence? Should we pretend as if all is well? Or should we boldly affirm our reality that is fear-ridden and full of ambiguity? 

Mark 16:08 – “So they (women) went out and fled from the tomb, for terror and amazement had seized them; and they said nothing to anyone, for they were afraid.” These women whom Mark lists among the multitude were aware of the ambiguity of their faith. This awareness enabled them to transcend fear even at a fearful time and to become witnesses to the Risen Lord, the counter-Empire. These women were chosen to pass on the good news of freedom. They were seized by terror, a very obvious emotional state. They didn’t pretend to be otherwise. Ambiguity of their faith was affirmed and thus they became the channels of God’s irreversible freedom – freedom from Empire, the empire that waged a war of conspiracy to seize the Truth and Life of the multitude, that is Jesus himself. Mark very impressively discerns the imperial signs of his time and propagates an alternative Empire through Jesus, the crucified and the risen.

Keeping this insight in mind, let us explore the Gospel of Mark to converse with the similar signs of our time. Let us together raise a few issues: 1. The challenge of Empire, both in the time of Mark and in our time. What is to be our response to the Empire of our time? 2. The locatedness of the people of faith, the multitude and the people who caused fear in the lives of the multitude. Where do we stand? 3. Jesus between multitudes and empire. How are we challenged by Jesus?  

       The Challenge of Empire

Scholars generally agree that Mark’s gospel account is the earliest of the three synoptic gospels. Mark seems to have written his account sometime between 64 CE, the end of the persecution under Nero, and 75 CE before Mathew and Luke wrote their gospel accounts. It was a time of tension between the Christian Church and the Roman Empire. It was in such a context Jesus proclaims the Empire of God as an alternative. 

The reality and terror of Empire was prominent when Mark wrote his gospel account. It was indeed a fearful time. In this situation Mark calls for a form of costly discipleship that should break through, confront and even transcend the reality of fear of the Empire. 

In taking this position Mark reflects what Jesus would have meant in speaking of the basileia of God. It was a direct confrontation of the Empire of Rome and therefore Jesus’ alternative was the Empire of God. Jesus deliberately took a political concept to express ‘the good news’ of freedom that spoke of an alternative empire. This alternative empire of God invited the multitude, the people of faith who were filled with fear and offered them a different kind of peace, that guaranteed freedom of proclamation, in other words, freedom of confessing and professing an alternative belief.   

In our time in India today the predominant challenge is the reality of Empire. The imperial power of Hindu Nationalism through political wing BJP and its allies such as RSS, Sangh Parivar, Bajrarang Dal and too many Senas are attempting to reorder the nation. ‘Fear’ occupies a significant place in the everyday reality of the minority in this country. In this situation we too feel helpless like the ‘ochlos’, the multitude, the sheep without a shepherd – to whom Jesus held out the promise of the Empire of God as an alternative. We are in a situation of crisis that calls for a change in perspective – an epistemological shift – and its consequent praxis. In the face of Empire we are called to make a shift by following the way of the Suffering Servant who proclaimed the Empire of God as an alternative that holds out the promise of freedom for all: that includes freedom of religion/belief, freedom of speech and freedom of reclaiming one’s own alternative empire. 

The Locatedness of the People

Now, the second issue we need to raise is: how Mark locates the idea of freedom promised to the multitudes, the people of faith at a fearful time. Mark uses two sets of characters to set out this. On the one hand there are Jewish and Gentile authorities. These have status, power and security, but are essentially insecure. They are afraid, because their authority and power are not necessarily legitimate. They are the tenants of the vineyard who are even willing to kill the son and heir to keep what they have wrongfully acquired (12:1-12). They will do anything to protect their self-interest. In their effort to protect themselves they are always in fear. 

The religious and political authorities in Mark show fear (12:12). They were afraid of Jesus and the multitude. They were afraid of Jesus because he was popular with the multitude, and he spoke of what the people knew to be true but were afraid to say to the face of the empire. 

On the other side are the ordinary people, the ochlos, the multitude. Mark makes very creative use of this term. It is interesting that he avoids the term laos used very frequently by the Greek Jewish Bible, the Septuagint. ‘Laos’ occurs only twice in Mark: in 7:6 which is a quotation from the Old Testament and in 14:2, in the mouth of the Jewish authorities. 

Why does Mark prefer the term ochlos? In CE 70 with the fall of Jerusalem and the persecution in Israel, people had lost their identity and were driven as sheep without shepherd. As the ochlos begins to take shape in Mark certain characteristics begin to appear. Unlike the authorities, who are too selfish, self-centered and self-righteous, the ochlos make enormous attempts to help others. They bring a paralytic to be cured by Jesus (2:3). They bring a hearing and speech impaired man and beg Jesus to cure him (7:32). They bring a blind man and beg Jesus to touch him (8:22).

Here, Mark establishes an idea of commonwealth among the multitude. Through the notion of ‘life in common’ Mark proposes a political project of the multitude to initiate an ethics of democratic political action within and against Empire. It is a democracy that invites everyone to share and participate in the commonwealth. This fosters the capacity to live the countless voices, and especially with the dispersed multiplicity of non-voices and non-identities. Through this Mark proposes an ethics of freedom for living in our common world and articulate a possible constitution for radical democracy in the context of Empire. To fight against Empire is to search for a life in common. 

Jesus the Counter-Empire

Third issue – Jesus between multitude and empire. Jesus stands here as the Messiah of the Multitude. In proclaiming the ‘Empire of God’ Jesus opened up avenues of hope for the multitude. But for Rome that was sedition. The life of Jesus was under threat for this reason. Yet he took the side of the powerless multitude. He proclaimed and prophesied the fall of the Empire, and demanded the freedom of the multitude to profess their faith even at a fearful time. 

Mark 13:14-23 – Mark uses an apocalyptic language borrowed from the Jewish Bible, especially from Daniel and Maccabeus. In the context of war, hatred, intolerance and violence the apocalyptic language was used as a powerful mechanism to counter the Empires. Mark in his own context of intolerant empire uses this language and presents Jesus within a political agitation. The words of Jesus in 13:14 – “when you see the desolating sacrilege set up where it ought not to be” and Markan commentary to it – “let the reader understand” should be understood within such a socio-political struggle. What does desolating sacrilege mean here? For Daniel, it referred to Antioches Epiphanes IV. Epiphanes, the Hellenistic-Greek emperor attacked Jerusalem in BCE 168. And in Mark it refers to the Roman Empire. Jesus, discerning the signs of his time, invites the multitude that followed him to react to the Empire, and demands not to stand passive. Desolating sacrilege is a threat to the freedom of the multitudes to live in manyness. As a globalizing Empire it demands homogeneity from the multitude. 

Jesus did not stand on the side of the Empire that threatened the very life of the multitude. Rather, he stood by the side of the Common people. Verses 15, 16, 17 – the ones on the housetop, the ones in the field striving hard for his daily bread, the one who is pregnant and dreaming of the future of her offspring – they are the concern of Jesus. Here the invitation of Jesus to flee does not demand a mechanism of escapism, rather he invites the multitude not to surrender to the power of the Empire at any cost. Mark demands his readers to contextualize their faith by using such an apocalyptic language and hence it should demand our attention to the universal contextuality of it. 

Hans Weber, a German Biblical scholar equalizes the metaphor of desolating sacrilege to the empire of Hitler and draws the implication that it was an invitation of Jesus to the Jews in Germany during the time of Hitler to flee away and not to surrender to the Empire. Today we need to ask who or what that desolating sacrilege in our context is. We may have to see the growing Empire Hindu nationalism in India as the desolating sacrilege which threatens the manyness of Indian multitude. The religiously fundamentalist empire in India attempts to erase the beauty of being different by inscribing ‘oneness’ on the docile and fragile bodies of the multitude in India today. Jesus cautions us from falling into the trap of either being phobic of Other in a multireligious context or of being occupied by the forces of homogenizing Empires. 

In our context of growing power of religious fundamentalism in India we need an epistemological shift to understand the gravity of the multifaceted network of the Empire. Religious fundamentalism and the aggressive nationalism are growing as an Empire in India today. This Empire is a network of power that includes political ideologies, dominant transnational institutions, capitalist corporations and other powers. For example, the network of power within the Hindutva Empire. Starting from a tiny student union within a school or college like a unit of ABVP to a mega political party like Bharateeya Janata Party, the network of power works very systematically. In this imperial network of power not all powers are equal, yet they maintain the order intact so as to keep their positions within. Empire exists by creating conflicts and violence both within and outside. Such conflicts are not exclusively ‘political’ but loop within and beyond socio-cultural boundaries producing and reproducing a docile multitude. 

Multitude versus Empire

While reading Antonio Negri, an Italian Philosopher, in the face of Empire, Y. T. Vinayaraj makes this affirmative analysis: Empire is a political ontology. As a constituting power, Empire has no exteriority. It is an ontology which has no outside. Empire is a condition in which all of us are located within. There is no ‘outside’ or ‘escape’. Both domination and resistances are located within a unified space. The resistances do not exceed the boundary of Empire. As Negri himself states, “terrorism is not to deny Empire but to control Empire.” That does not mean the end of resistance. It is the process of doing away with the borders that invokes a new global democracy of the multitude. Thus multitude is a radical, anti-imperial, political subjectivity that resists Empire within.  

We, the religious minorities in India, are the ochlos, like those women near the tomb, utterly powerless in the context of hate, murder, violence and threats. But we are invited to believe that the risen lord is still with us, with the ochlos enabling us to continue resisting the Empire. We are challenged not to be phobic of the ‘other’ but to be the powerful witnesses of God’s transcendental freedom. We are invited to affirm a necessary ambiguity of our faith, avoiding absolutist claims of rationality. It is in ambiguity and complexity we resist against all the absolutist claims of the Empire. And in such ambiguities alone we may be able to affirm our faith in God beyond our Christian world-view and to include our common “Other” with whom we are ought to establish a commonwealth relationship.